Skrifað af Erni Ægi Reynissyni:
Það er sífellt algengara að sjá að forystu- og áhrifafólk í vinstri stjórnmálum Vesturlanda – sem eitt sinn barðist fyrir alþýðu og jöfnuði – stendur nú fyrir stjórnarfari sem birtist sem háskalegt sambland ríkisforræðis og einkavinaveldis. Þetta er ekki lengur sú vinstri öfgaflokkun sem stjórnmálaslærðir lýstu yfir á köldum stríðstímum – heldur ný tegund óafmáanlegs valdakerfis: Kommúnismi-Crony Capitalism.
Hér ríkir ekki frjáls markaður, né heldur sósíalískur jöfnuður. Þess í stað hafa orðið til stofnanabundin net „réttsýna fólksins“ sem skiptast á áhrifum og forréttindum innan opinbera geirans, fjármálakerfis, menningarlífs og fjölmiðla. Þeir sem tengjast því sem kalla mætti „valdaöryggiskerfi“ vinstri elítunnar hafa aðgang að fjármagni, stöðum og völdum sem hin almenna verkalýðsorðræða snertir ekki lengur.
Hvað gerðist?
Á síðustu 30–35 árum hafa vinstri flokkar Vesturlanda gengið frá stéttabaráttu yfir í hugmyndafræðilega slagsíðu, þar sem raunveruleg efnahagsleg valddreifing hefur víkið fyrir miðstýrðri stefnu sem þóknast yfirþjóðlegum valdbrautum, tæknirisa, fjármálavöldum og einkageira sem þykist „hugsa samfélagslega“. Frjáls markaður er sagður hættulegur – en fyrir „rétt tengda“ er hann gullgrafari fremur en hatursefni.
Eldri verkalýðsstjórnmál hafa verið hunsuð, og ný forréttindalög búa til kerfi þar sem þeir sem ráða yfir réttum skoðunum og réttum tengslum geta stýrt samfélaginu „fyrir hönd almennings“ – en á eigin forsendum og með eigin umboði.
Þetta sést í:
• Hlutastarfamarkaði hins opinbera, þar sem stöður eru orðnar skuldabréf í valdatengslum.
• Vaxandi völdum ráðgjafa-, hugmyndafræði- og NGO-geirans, sem starfar oft undir formerkjum mannúðar – en er að stórum hluta fjármagnaður af ríkinu.
• Skorti á gegnsæi í stjórnsýslu, þar sem kerfi verndar sjálft sig og gagnrýnendur eru stimplaðir sem öfgamenn eða „óábyrgt fólk“.
Þetta er ekki sósíalismi. Þetta er smjörklípubinding allra kerfa samfélagsins undir hugmyndafræðilegu yfirskini – með spilltu valdapíramídakerfi sem slíktir stjórnmálamenn myndu gagnrýna ef þeir sæju það utan landamæra sinna.
Verklýsing frjálshyggjutalibansins er löngu kifin út. Nú þarf lýðræðisleg andspyrna að skapa nýtt orðfæri um kerfi sem notar félagslega réttlæti sem skálkaskjól – en rænir borgarana bæði sjálfstæði og rödd.
Þung spurning hangir í loftinu:
Ef vinstrimenn telja sig áfram eiga af eignarhaldi á réttlæti og mannúð – hvers vegna eru þeir svona þaulgamlir í að leggja völdin sín undir aðhald almennings og valdgreiningu sem skiptir máli? Hvers vegna er öllum gagnrýnendum úthýst sem hatursfólki eða popúlistum – ef málstaður þeirra er raunverulega styrktur siðferðislega réttur og studdur alþýðu?
Svarið er sárt – en skýrt: Þeir eru ekki lengur málsvarar alþýðunnar. Þeir eru nýja valdstéttin – losum okkur við þetta lið