Guðni Ágústsson fyrrverandi landbúnaðarráðherra skrifar:
Virðing og siðferði eru systur sem gróa við hjartarætur manna. Græðgi og virðingarleysi eru einnig systur með kalda lund og brotavilja og siðferði sem virðir engin landamæri. Ýmislegt er heilagt í lífi þjóða og meðal manna sem engum dettur í hug að níðast á eða fara gegn.
Eina afurð landsins sem hefur hlotið evrópska upprunavernd
Margt er gott og sérstakt í landbúnaði okkar. Það gildir bæði um lifandi dýr og matvæli. Íslenski hesturinn er varðaður samkomulagi um að vernda kynið í hvaða landi sem hann er ræktaður sem reiðhestur. Íslenska lambakjötið er eina afurð landsins sem hefur hlotið evrópska upprunavernd af hæsta stigi, „Protected Designation of Origin (PDO)“. Ekki einu sinni skyrið hefur hlotið sambærilega viðurkenningu.
Íslendingar vita að á heimilum landsmanna ríkir einstök virðing gagnvart lambakjötinu. Í matarboðum og á hátíðarstundum er lambahryggur, lambalæri eða kjötsúpa rétturinn sem við bjóðum gestum okkar og ekki síst þeim sem koma erlendis frá.
Lífgjafi kynslóðanna
Lopapeysan okkar, afurð sauðkindarinnar og lífgjafi kynslóðanna, er uppfinning íslensku konunnar, ömmunnar og mömmunnar. Hún varð til undir spunahljóðum rokksins og lestri góðbænda á Njálu í baðstofunni.
Innflutt lambakjöt á ekkert skylt við hið íslenska
Aftur og aftur ber svo við að heildsölufyrirtæki kjósa að flytja inn lambakjöt. Nýlega rakst ég á frosin læri og lambahryggi í smásöluverslun, komin alla leið frá Nýja Sjálandi, flutt tæplega 18.000 kílómetra leið til Íslands. Þetta er lamb sem á ekkert skylt við okkar lambakjöt; bragðlaust, án villibragðs og lyngkeims, tengslalaust við bragðlauka Íslendinga.
Ég hef fylgst með þessu áður. Kjötið selst lítið sem ekkert og endar gjarnan á því að vera þítt upp, brytjað niður, sett í sósur og selt inn á veitingastaði, í skólamáltíðir barna og víðar undir fölsku, eða að minnsta kosti óljósu, flaggi.
Vörufölsun og ósvífni
Þetta er vörufals og ósvífni af verstu gráðu. Engin skýr skilgreining er um uppruna eða hvaðan kjötið kemur. Kannski endar það jafnvel á diskum sjúklinga á Landsspítalanum. Svipað og umdeilt viðbiti sem flutt er inn og gefið sjúklingum í stað smjörs.
Nú spyr ég: Hvað fær gróin innflutningsfyrirtæki til að misbjóða bæði þjóð sinni og eigin heiðri með þessari áráttu aftur og aftur? Hvað fær smásöluverslanir, sem meðal annars þjóna fólki í dreifbýli og sauðfjárbyggðum, til að fylla frystikistur sínar af þessu lambakjöti?
Fólkið virðir bóndann sem tryggir matvælaöryggið
Upp til hópa skammast viðskiptavinir ykkar sín fyrir það virðingarleysi sem þið sýnið bæði íslenska lambinu og íslenskum sauðfjárbændum. Fólkið virðir bóndann sem tryggir matvælaöryggi þjóðarinnar en fyrirlítur taumlausa heimsku og græðgi sem einkennir framferði ykkar.
Hvað rekur ykkur, gamalgróin og virt fyrirtæki, í þessa aðför að íslenska bóndanum og því lambi sem talið er best í víðri veröld?
Ég skrifa þessar línur um páska, hátíð sem íslenska lambið hefur lagt sitt af mörkum til á hverju heimili í gegnum aldirnar. Um leið vil ég þakka þeim fjölmörgu fyrirtækjum og kaupmönnum sem ekki hafa tekið þátt í þessari þróun eða vörusvikum.