Rúnar Þór ræddi við Bjartmar Guðlaugsson, tónlistarmann í þættinum Slappaðu af á Útvarpi Sögu, um tilurð laga hans og upphaf tónlistarferilsins. Bjartmar rifjaði upp heimsókn til rúmlega níræðrar frænku sinnar sem varð kveikjan að laginu Þannig týnist tíminn. Ummæli hennar um einmanaleika og blóm sem fólk fengi fremur eftir dauðann en í lifanda lífi urðu honum sérstaklega minnisstæð. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Ein setning varð kveikjan að laginu
Bjartmar heimsótti frænku sína á sjúkrahús eða dvalarstofnun þar sem hún dvaldi ein. Hann spurði hvort margir hefðu komið í heimsókn en hún svaraði að svo hefði ekki verið.
Þegar Bjartmar tók eftir litlu blómi í messingvasa og nefndi að hún hefði þó fengið blóm leiðrétti hún hann. Blómið tilheyrði stofnuninni en ekki henni sjálfri.
Hún sagði síðan að sig langaði gjarnan að fá blóm meðan hún lifði en fengi væntanlega nóg af þeim þegar hún dæi. Þessi orð urðu Bjartmari kveikja að ljóðinu og fyrstu línu þess.
Rúnar rifjaði upp vinsældir lagsins og flutning Páls Rósinkrans auk útgáfu Ragga og Lay Low.
Upptakan var nærri því þurrkuð út
Bjartmar sagði lagið afar einfalt í byggingu og það byggðist á aðeins 3 hljómum. Hann taldi fjórða hljóminn jafnvel hafa skemmt heildina.
Hann rifjaði jafnframt upp að hafa tekið frumgerð lagsins upp á kassettutæki og verið nærri því að þurrka upptökuna út. Annar einstaklingur hefði hins vegar stöðvað hann og hvatt hann eindregið til að varðveita hana.
Bjartmar taldi því litlu hafa munað að lagið glataðist áður en það náði til almennings. Hann hrósaði einnig Jóni Ólafssyni fyrir störf hans við upptökuna.
Ljóðagerðin hófst með bænum í barnæsku
Rúnar spurði hvort Bjartmari þætti auðveldara að semja lög eða texta og benti á að margir lagahöfundar ættu erfiðara með textasmíðina.
Bjartmar sagði ljóðagerðina hafa komið fyrst. Sem barn hefði hann farið með Faðirvorið áður en hann sofnaði en fljótlega byrjað að yrkja eigin bænir í huganum.
Þessi árátta þróaðist yfir í ljóðagerð sem hefði fylgt honum alla ævi. Lögin komu ekki fyrr en hann var um 25 ára og þá oft sem eðlilegt framhald af ljóðunum.
Hann sagðist jafnframt leggja áherslu á að varðveita gömul orð, orðatiltæki og máltæki í textum sínum. Þótt sum þeirra væru horfin úr daglegu máli gætu þau vakið forvitni og varðveitt minningar um liðinn tíma.
Trommuleikari varð lagahöfundur og söngvari
Bjartmar sagði tónlistarferilinn hafa hafist við trommuleik í ýmsum hljómsveitum. Þegar hann spilaði með hljómsveit á Hvolsvelli hefði hann fengið að prófa gítar í eigu heimamanns og samið sitt fyrsta lag.
Lagið var tekið inn á efnisskrá hljómsveitarinnar og varð vinsælt á sveita- og réttaböllum. Í framhaldinu fór hann að semja fleiri lög en sá sig fyrst og fremst sem höfund fyrir aðra tónlistarmenn.
Hann hafði ekki hugsað sér að verða söngvari fyrr en samstarfsmenn hans hvöttu hann til að syngja sjálfur. Bjartmar rifjaði upp að eitt fyrstu laga hans í eigin flutningi hefði verið, Þau byrjuðu saman í gagnfræðaskólanum, sem náði strax vinsældum.
Hann sagðist hafa litið á mörg þessara fyrstu laga sem samfellda sögu um ástir, sambandsslit og líf fólks fremur en stök lög án innbyrðis tengsla.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.