Ágústus Ólafsson skrifar:
Ísland er eitt minnsta og einhliðasta land í Evrópu með rétt rúmlega 402,837 íbúa. Samt er verið að standa fyrir mótmælum undir slagorðinu „No Human Is Illegal“ gegn því að setja upp útlendingabúsetu fyrir höfnuðum umsóknum um hæli.
Þetta er barnaleg hugmyndafræðileg blindni. Eða eins og fólk segir á ensku “This is peak naivety.”
Á aðeins þremur áratugum hefur hlutfall erlendra íbúa á Íslandi farið úr um 4% í yfir 18%. Slík hröð breyting á svona litlu og einangruðu landi er ekki „fjölmenning“ – hún er grundvallarbreyting á þjóðfélaginu. Á sama tíma glíma Íslendingar við húsnæðisskort, þrengsl í velferðarkerfinu og vaxandi menningarlegt rof.
Flestum umsóknum er hafnað – af hverju mótmæla menn þá?
Stór hluti hælisumsókna á Íslandi (eins og annars staðar í Evrópu) er hafnað vegna þess að umsækjendur uppfylla ekki skilyrði fyrir vernd. Þetta eru ekki „flóttamenn“ heldur fólk sem hefur ekki rétt á dvalarleyfi. Ríkisstjórnin er einfaldlega að reyna að framfylgja eigin lögum:
“Ef umsókn um hæli er hafnað, þá ber viðkomandi að snúa aftur til heimalands síns.”
Að mótmæla þessu sem „ómannúð“ er hreint tilfinningaleg fjárkúgun. “Emotional blackmail”
„No Human Is Illegal“ er merkingarlaust slagorð
Enginn heldur því fram að manneskjur séu ólöglegar. Spurningin er hvort ólögleg koma og dval eigi að hafa afleiðingar. Öll lönd heims hafa landamæri og brottvísanir – líka löndin sem umsækjendurnir koma frá. Að Ísland vilji gera slíkt hið sama er ekki hatur, heldur algeng skynsemi.
Lítil þjóðfélag eru viðkvæmari
Ísland hefur ekki mannfjölda stærri þjóða. Þegar landamærin opnast alveg breytist eðli alls þjóðfélagsins á einni kynslóð.
Hátt traust, lítill glæpatíðni og menningarleg eining sem einkenndi gamla Ísland er viðkvæmt og erfitt að endurheimta þegar þau eru einu sinni rofin.
Raunveruleg dagskrá
Þetta snýst ekki um að hjálpa nokkrum réttmætum flóttamönnum. Þetta snýst um siðferðislega sjálfsbirtingu aktivista og alþjóðlegra samtaka á meðan venjulegir Íslendingar sitja uppi með afleiðingarnar: hærri húsaleigu, þrengsl í þjónustukerfinu og menningarlegt rof.