Rúnar Þór ræddi við Bjartmar Guðlaugsson, tónlistarmann í þættinum Slappaðu af, á Útvarpi Sögu um tónlistarferil hans og framtíðaráform. Bjartmar segist ekkert vera farinn að hugsa um að hætta að koma fram. Hann heldur úti tvenns konar tónleikadagskrám, annars vegar með kassagítar og sögum á milli laga og hins vegar með rokkhljómsveit. Hann lýsir miklu þakklæti fyrir að hafa fengið að starfa við tónlist í áratugi. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Tónlistarferillinn heldur áfram
Rúnar spurði hvort Bjartmar væri farinn að velta fyrir sér hvenær hann ætti að hætta að koma fram. Bjartmar svaraði því neitandi og sagðist enn njóta þess að flytja lögin sín fyrir áheyrendur.
Á einleikstónleikum situr hann með kassagítarinn og segir sögurnar á bak við lögin. Hann kýs gjarnan minni tónleikasali þar sem nándin við áheyrendur er meiri. Með rokkhljómsveitinni Bergsveinssonum fær hann hins vegar útrás fyrir rokkáhugann sem hefur fylgt honum frá fyrstu árum tónlistarferilsins.
Hann sagði aðsóknina hafa verið mjög góða og nefndi meðal annars vel heppnaða tónleika í Bæjarbíói. Hann væri þakklátur fyrir að fólk héldi áfram að mæta og hlusta.
Samstarfið við Rúnar Júlíus og Þóri Baldursson varð mikilvægur skóli
Bjartmar rifjaði upp náin kynni sín af Rúnari Júlíussyni,sem hann lýsti sem nánast bróður sínum. Í gegnum tónlistarstarfið kynntist hann einnig Þóri Baldurssyni sem hafði mikla reynslu af upptökum erlendis.
Að vinna með Þóri í hljóðveri hefði verið eins og að fara í háskóla. Bjartmar nefndi einnig Sigurð Rúnar Jónsson, Tómas Tómasson og Björgvin Gíslason meðal þeirra tónlistarmanna sem hefðu kennt honum mikið.
Hann lýsti sérstaklega samstarfinu við Björgvin sem hafði komið að upptökum á fyrstu plötum hans. Rúnar tók undir að slíkt samstarf hefði haft mikið að segja fyrir þróun tónlistarmanna á þessum árum.
Sögurnar á bak við lögin gefa tónleikunum nýja vídd
Rúnar vakti athygli á því að upplifun fólks af tónlist gæti breyst þegar það heyrði söguna á bak við lagið. Hann líkti Bjartmari við söngskáld sem sameinaði textagerð, lagasmíðar og frásagnarlist.
Bjartmar tók undir að söngskáld væri viðeigandi lýsing á því sem hann gerði. Einleikstónleikar hans byggðust ekki aðeins á flutningi laganna heldur einnig þeim minningum og atvikum sem hefðu orðið kveikjan að þeim.
Hann sagði jafnframt ánægjulegt að yngri tónlistarmenn væru farnir að flytja lög hans og útsetja þau á nýjan hátt.
Þakklátur fyrir ferilinn og vill halda áfram
Bjartmar sagðist sáttur við tónlistarferilinn og þær leiðir sem lífið hefði tekið hann. Hann hefði aldrei haft sérstakt keppnisskap eða reynt að skipuleggja framtíð sína í smáatriðum heldur leyft hlutunum að þróast.
Rúnar velti fyrir sér hvernig tónlistarmenn gætu þakkað áheyrendum sem hefðu fylgt þeim í 40–50 ár og gert þeim kleift að lifa af tónlistinni. Hann taldi að einfalt þakklæti væri það eina sem hægt væri að láta í ljós.
Bjartmar tók undir það og sagði ekkert sjálfgefið að fólk vildi hlusta á tónlist manns. Hann væri enn að sinna tónleikum, brúðkaupum, afmælum og öðrum verkefnum auk þess að mála myndir.
Hann sagðist því ekki sjá ástæðu til að hætta á meðan áhuginn og tækifærin væru enn til staðar.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.