Arnþrúður Karlsdóttir ræddi við Guðmund Ólafsson, hagfræðing í síðdegisútvarpinu í dag, um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi viðræður við Evrópusambandið og þær upplýsingar sem komið hafa fram um umsókn Íslands að sambandinu árið 2009. Arnþrúður benti á að gefin hafi verið röng mynd af því hvað felist í umsókn Íslands og almenningi hefði verið sagt að einungis ætti að kanna samningsmöguleika en ekki sækja um fulla aðild. Það sé alrangt. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Ísland sótti um fulla aðild árið 2009
Í viðtalinu vísaði Arnþrúður til umsóknarskjalsins sem sýni svart á hvítu, að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur hefði árið 2009 sótt formlega um fulla aðild Íslands að Evrópusambandinu. Benti Arnþrúður á að orðalagið í umsókninni hafi verið skýrt og þar hefði verið vísað til 49. greinar sáttmála Evrópusambandsins um aðildarríki. Því hefði aldrei verið neitt um að ræða að kíkja í pakkann eins og haldið hafi verið fram. Sagði Arnþrúður að með þessu mætti sjá að ákveðin blekking væri falin í spurningunni um “áframhaldandi viðræður” í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Með því að segja já væri fólk hreinlega að samþykkja að sækja um fulla aðild að Evrópusambandinu þótt því sé haldið fram að ” menn ætli aðeins að sjá hvað verði í boði í samningunum” Fólk verði að passa sig á blekkingum með orðalagi.
Guðmundur sagðist vera sammála að umræðan hér á landi hefði lengi verið sett fram með þeim hætti að Ísland hefði aðeins verið að „kíkja í pakkann“ og fæli í sér blekkingu gagnvart almenningi þar sem umsóknin hefði frá upphafi snúist um fulla aðild að sambandinu. Miðað við þessar staðreyndir að fyrri ríkisstjórn hafi sótt um fulla aðild að Evrópusambandinu væri að hans mati landráð þreirrar ríkisstjórnar með því að láta fólk halda annað.
Ólafur Ragnar Grímsson fyrrverandi forseti kemur þjóðinni til hjálpar í umræðunni
Í viðtalinu vísaði Arnþrúður einnig til þess sem komið hefði fram í viðtali Péturs Gunnlaugssonar við Loga Kjartansson lögfræðing á Útvarpi Sögu þar sem fram hafi komið að samkvæmt stjórnarskrá ætti forsætisráðherra en ekki utanríkisráðherra einn og sér, að leggja fram umsókn af þessu tagi fyrir hönd ríkisstjórnarinnar. Málið tengdist forsetaúrskurðum um verkaskiptingu ráðherraembætta og þar kynnu að vera stjórnskipuleg álitaefni sem þyrfti að skoða nánar.
Guðmundur sagðist sammála þeim sjónarmiðum sem Ólafur Ragnar Grímsson, fyrrverandi forseti hefði áður sett fram,um aðild að Evrópusambandinu kallaði á breytingar á stjórnarskrá þar sem fullveldisréttur ríkisins væri þar undir. Arnþrúður var sammála og sagði að fullveldi þjóðarinnar væri mikilvægast réttur Íslendinga og Ólafur Ragnar hefði leiðrétt og bent á fjölmörg atriði sem væru Íslendingum mikilvæg í umræðu í erlendum miðlum.
Í framhaldi ræddu þau einnig um auðlindir og eignarrétt. Guðmundur sagði að fiskistofnar væru sérstaklega verndaðir í íslenskum lögum sem sameign þjóðarinnar en benti á annað, land og auðlindir, væru að stórum hluta í einkaeigu. Hann sagði umræðuna um auðlindir því oft einfaldaða í pólitískri umræðu.
Fullveldið mikilvægasta auðlind þjóðarinnar
Þá ræddu Arnþrúður og Guðmundur um fullveldi Íslands og auðlindir landsins. Arnþrúður sagði að það væri íslenska þjóðin sem hefði fengið fullveldi en ekki landið sjálft sem hægt væri að selja.
Guðmundur tók undir það og sagði umræðuna um Evrópusambandið snúast um meira en gjaldmiðla og viðskiptamál. Að hans mati væri sjálfstæði þjóðarinnar grundvallaratriði og hann sagði reynslu Finna og Eystrasaltsþjóða sýna hversu miklu máli fullveldi skipti smærri ríki.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.