Arnþrúður Karlsdóttir ræddi við Jóhann Grétarsson, prest og forstöðumann Boðunarkirkjunnar, Magneu Sturludóttur, prest Boðunarkirkjunnar, og Elínu Ósk Óskarsdóttur óperusöngkonu í síðdegisútvarpinu, um áhrif hrekkjavökunnar á börn. Gestirnir vöruðu við því að óhugnanlegir búningar, draugasögur og áhersla á dauðann gætu alið á ótta hjá börnum. Þau gagnrýndu jafnframt þann boðskap að látið fólk gæti snúið aftur úr gröfinni og haft samskipti við lifandi fólk. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Óhugnanlegir búningar og aukinn ótti
Magnea lýsti því hvernig hrekkjavakan hefði orðið sífellt fyrirferðarmeiri á Íslandi og búningar barnanna óhugnanlegri með hverju árinu. Hún gagnrýndi að börn væru hvött til að taka þátt í skemmtunum þar sem ótti, draugar og dauði væru áberandi.
Börn hefðu þegar ýmislegt að óttast og óþarfi væri að bæta við hræðslu með skemmtunum sem byggðust á óhugnanlegum fyrirbærum. Magnea nefndi sérstaklega að slíkur ótti gæti fylgt börnum heim og valdið þeim martröðum þegar þau færu að sofa.
Arnþrúður vakti athygli á því að börn tækju auðveldlega við upplýsingum frá fullorðnum og tryðu því sem þeim væri kennt. Því skipti máli hvaða hugmyndir væru kynntar fyrir þeim í tengslum við hátíðina.
Draugar og afturgöngur samræmast ekki kristinni trú
Jóhann gagnrýndi að hrekkjavakan byggðist að hluta á hugmyndum um að látið fólk gæti snúið aftur úr gröfinni og áreitt þá sem enn væru á lífi.
Hann útskýrði að samkvæmt þeirri biblíutúlkun sem Boðunarkirkjan fylgir sofi hinir látnu í gröfinni fram að endurkomu Jesú Krists. Þeir hefðu því ekki meðvitund eftir dauðann og gætu hvorki komið aftur né haft samskipti við lifandi fólk.
Hann vísaði til frásagnarinnar um Adam og Evu þar sem höggormurinn hefði sagt Evu að þau myndu ekki deyja þótt þau brytu gegn fyrirmælum Guðs. Sú hugmynd að dauðinn væri ekki raunverulegur hefði síðan fylgt mannkyninu í ýmsum myndum.
Jóhann gagnrýndi að börnum væri miðlað slíkum hugmyndum í gegnum draugasögur og afturgöngur, jafnvel þótt þær væru settar fram sem saklaus skemmtun.
Vara við því sem virðist saklaust
Jóhann lýsti því hvernig blekkingar gætu haft sakleysislegt yfirbragð og því verið auðvelt að taka þátt í þeim án þess að hugleiða boðskapinn.
Hann tengdi draugatrú og hugmyndir um samskipti við hina látnu við þá andlegu baráttu milli góðs og ills sem lýst er í Biblíunni. Magnea tók undir þetta og vísaði til biblíutexta þar sem kristið fólk er varað við göldrum, spádómum og samskiptum við framliðna.
Hún gagnrýndi að slíkt væri gert að skemmtun fyrir börn þegar kristin trú boðaði kærleika, von og frelsi frá ótta.
Vilja leggja meiri áherslu á kærleika og gleði
Elín Ósk gagnrýndi hversu áberandi hrekkjavakan væri orðin í samfélaginu. Verslanir auglýstu draugabúninga, hauskúpur og aðrar vörur sem tengdust óhugnaði og dauða. Hún sagði þann boðskap vera andstæðan þeirri birtu, gleði og kærleika sem hún vildi leggja áherslu á í kristnu starfi.
Elín Ósk nefndi tónlist og söng sem leið til að miðla jákvæðum boðskap. Hún lýsti áhrifum trúarlegrar tónlistar og hvernig fallegir textar gætu hrifið fólk, meðal annars í flutningi hennar á tónverkinu Faðir vor eftir Albert Hay Malotte.
Gestirnir hvöttu foreldra til að hugleiða hvaða áhrif hrekkjavakan hefði á börnin og hvort skemmtanir sem byggðust á ótta og dauða samræmdust þeim gildum sem þeir vildu miðla til þeirra.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.