Rúnar Þór ræddi við Þórhall Sigurðsson, Ladda, leikara, tónlistarmann og myndlistarmann, í þættinum Slappaðu af um upphaf tónlistarferilsins. Laddi rifjaði upp hvernig hann ætlaði inn í hljómsveit sem gítarleikari þótt hann kynni varla á gítar en endaði þess í stað sem trommari og söngvari. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Kunni aðeins örfá grip á gítar
Laddi var um 19 ára þegar vinur hans, sem kallaður var Bjarni litli, hringdi og sagði frá hljómsveit sem verið var að stofna í Reykjavík. Gítarleikara vantaði og Laddi var hvattur til að mæta á æfingu.
Vandinn var sá að hann kunni nánast ekkert á gítar. Hann átti Ramírez-gítar en kunni að eigin sögn aðeins örfá grip.
Þegar hann mætti á æfinguna varð fljótt ljóst að gítarleikurinn væri ekki kominn mjög langt. Honum var fengin bók með fjölda gítargripa og gert ráð fyrir að hann kæmi aftur viku síðar betur undirbúinn. Viku síðar hafði framvindan verið takmörkuð og aðeins eitt eða tvö ný grip bæst við.
Trommuleikarinn mætti ekki á æfinguna
Þá tók sagan óvænta stefnu. Bjarni, sem átti að vera trommuleikari sveitarinnar, mætti ekki á æfinguna.
Laddi rifjaði upp að Bjarni hefði síðar komið að glugganum og sagt að konan hans hefði falið fötin hans og að hann mætti ekki vera í hljómsveit.
Hljómsveitin var hins vegar þegar ráðin til að spila á Seyðisfirði yfir sumarið og því þurfti að finna trommuleikara.
Laddi spurði hvort hann mætti prófa trommurnar þótt hann hefði aldrei áður spilað á trommusett. Hann hafði þó oft trommað á stóla og annað sem varð á vegi hans og tókst að halda takti þegar hann var prófaður með sveitinni. Það dugði til og hann fékk sætið við trommurnar.
Söngvarann vantaði líka
Þegar trommuleikarinn var fundinn, kom upp annað vandamál. Hljómsveitina vantaði söngvara.
Laddi kunni textana við lögin og bauðst því einnig til að syngja. Hann varð þannig bæði trommari og söngvari sveitarinnar nánast fyrir tilviljun.
Rúnar benti á að mikilvægt væri fyrir trommuleikara að halda góðum takti fremur en að fylla lögin af flóknum trommusólóum. Laddi tók undir það og sagði sjálfur að hans aðalverkefni hefði einfaldlega verið að halda taktinum, enda þurfti hann jafnframt að syngja.
Spiluðu hvert einasta kvöld
Hljómsveitin hélt síðan austur á Seyðisfjörð og Laddi spilaði þar með henni allt sumarið.
Hann rifjaði upp að þau hefðu spilað hvert einasta kvöld. Þannig hófst tónlistarferill sem hann hafði alls ekki séð fyrir þegar hann mætti fyrst á æfingu með takmarkaða kunnáttu á gítar.
Laddi lýsti þessu sem dæmigerðu fyrir feril sinn. Margt hefði orðið til fyrir tilviljun og hlutirnir einfaldlega tekið óvænta stefnu þegar ný tækifæri komu upp.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.