Rúnar Þór ræddi við Helga Björns, tónlistarmann og leikara, í þættinum Slappaðu af á Útvarpi Sögu um upphaf ferils hans með hljómsveitinni Grafík og hvernig nokkur af þekktustu lögum sveitarinnar urðu til. Helgi rifjaði upp hvernig lagið „Húsið og ég“, sem einnig er þekkt fyrir textalínuna „Mér finnst rigningin góð“, sló í gegn á dansleikjum á Vestfjörðum áður en það hafði verið tekið upp eða heyrst í útvarpi. Vinsældirnar urðu slíkar að fólk var farið að syngja lagið á götunum eftir böllin. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Vinsældirnar hófust á dansleikjunum
Grafík var önnum kafin við að semja og æfa nýtt efni veturinn eftir að Helgi gekk til liðs við hljómsveitina. Þar varð meðal annars til lagið „Húsið og ég“, sem síðar varð eitt af þekktustu lögum sveitarinnar.
Þegar hljómsveitin hélt aftur vestur sumarið 1984 var lagið tilbúið en hafði ekki enn verið tekið upp. Það var því fyrst kynnt fyrir áheyrendum á dansleikjum í félagsheimilum á Vestfjörðum.
Viðbrögðin létu ekki á sér standa. Fólk lærði lagið á böllunum og söng það áfram eftir að skemmtununum lauk. Helgi rifjaði upp hversu sérstakt það hefði verið að heyra eigin tónlist sungna á götunum þótt hún hefði aldrei verið spiluð í útvarpi.
3 lög samtímis á vinsældalistanum
Fyrsta platan sem Helgi tók upp með Grafík hét „Get ég tekið séns?“ og var tekin upp haustið 1984.
Á plötunni voru meðal annars „Húsið og ég“, „Þúsund sinnum“ og „Sextán“. Öll þrjú lögin náðu miklum vinsældum og voru á vinsældalistanum á sama tíma.
Helgi sagði þessa velgengni hafa komið sér á kortið sem tónlistarmanni. Hljómsveitin hafði áður gefið út tvær plötur en samstarfið við hann markaði nýjan kafla í sögu hennar.
Rúnar rifjaði upp sérstakan hljóm plötunnar og hversu vel honum hefði verið tekið. Við upptökurnar voru meðal annars notaðar Simmons-rafmagnstrommur ásamt hefðbundnum trommum, sem gaf tónlistinni breiðari og sérstæðari hljóm.
Húsið og ég á rætur í gömlu Ísafjarðarhúsunum
Textinn við „Húsið og ég“ varð einnig til umræðu. Helgi lýsti honum sem myndrænum og nokkuð óvenjulegum en hann tengdist gömlum grænum húsum við Hafnarstræti á Ísafirði.
Húsin stóðu svo nærri sjónum að þau voru nánast byggð út í fjörukampinn. Rúnar mundi vel eftir staðsetningu þeirra og hvernig þau virtust standa alveg úti í sjó.
Helgi rifjaði jafnframt upp gamla plötuverslun á Ísafirði þar sem þungir vörubílar óku svo nærri húsinu að nálin á plötuspilaranum hoppaði þegar þeir fóru fram hjá.
Til að leysa vandann var plötuspilarinn hengdur á sérstaka hillu með festingum úr loftinu. Þannig hreyfðist hann með húsinu og hægt varð að hlusta á plötur án þess að nálin hoppaði.
Tónlistarlífið blómstraði á Vestfjörðum
Helgi og Rúnar rifjuðu upp hversu öflugt tónlistarlífið var á Vestfjörðum á þessum árum. Hljómsveitir ferðaðust milli félagsheimila og mikil samkeppni ríkti um dansleikjagesti.
Grafík gekk sérstaklega vel og fyllti nánast öll þau félagsheimili þar sem hún kom fram. Tónlistarlífið var því ekki bundið við Reykjavík eða Keflavík heldur blómstraði einnig á Ísafirði, Akureyri og víðar um landið.
Helgi lýsti þessum árum sem sérstaklega skemmtilegum kafla í ferlinum. Vinsældirnar höfðu byrjað á dansgólfunum, þar sem lögin lifðu sínu eigin lífi löngu áður en þau komu út á plötu.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.