Kristján Örn Elíasson ræddi við bræðurna Jóhann Sigurðarson leikara og söngvara og Þorstein Gauta Sigurðsson píanóleikara í þættinum Við skákborðið um upphaf skákáhuga þeirra og hvernig skákin hafi á ýmsan hátt tengst störfum þeirra á sviði leiklistar og tónlistar. Þeir sögðu skákina hafa kennt sér einbeitingu, þrautseigju og aga sem nýst hafi þeim síðar á listabrautinni. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Fyrstu skrefin við taflborðið
Bræðurnir rifjuðu upp að fyrstu kynni þeirra af skákinni hefðu verið í Laugarneshverfi í Reykjavík þar sem þeir ólust upp. Jóhann sagði mikinn skákáhuga hafa ríkt í hverfinu og hann hefði sótt sérstaka skákkennslu í Laugarnesskóla frá unga aldri. Hann tók fljótlega að kenna yngri bróður sínum undirstöðuatriði skákarinnar. Fyrstu árin vann hann nær allar skákir þeirra á milli en að lokum fór Þorsteinn Gauti að vinna sig upp og breyta stöðunni. Þeir sögðu innbyrðis keppni sína hafa haldist alla tíð þótt Þorsteinn Gauti teldi sig nú standa sterkari að vígi við taflborðið.
Einbeiting og dagsform skipta sköpum
Í umræðunni kom fram að þeir teldu skákina eiga margt sameiginlegt með tónlist og leiklist. Báðir sögðu dagsform og orkustig hafa afgerandi áhrif á árangur, hvort sem um væri að ræða taflmennsku, tónleikahald eða leik á sviði. Jóhann sagði leikara ekki geta leyft sér að mæta uppgefna á svið. Þótt listamaður finni sjálfur að hann sé ekki á sínum besta degi megi áhorfendur ekki að finna fyrir því. Sama lögmál gildi að mörgu leyti í skák þar sem einbeitingarleysi eða þreyta geti leitt til afdrifaríkra mistaka.
Þorsteinn Gauti tók undir þetta og sagði líkamlegt form skipta meira máli en margir gerðu sér grein fyrir. Hann sagðist hafa fundið skýran mun á taflmennsku sinni á tímabilum þegar hann sinnti reglulegri hreyfingu og þegar hann gerði það ekki.
Mikilvægi minnis og undirbúningur
Bræðurnir ræddu einnig um mikilvægi minnis og undirbúnings. Þorsteinn Gauti lýsti því hvernig píanóleikarar þyrftu oft að læra stór og flókin verk utanbókar áður en raunveruleg tónlistarvinna gæti hafist. Að hans mati væri það sambærilegt við skák þar sem leikmenn byggðu upp mikinn þekkingargrunn sem þeir gætu síðan nýtt á skapandi hátt við taflborðið.
Jóhann sagði svipað gilda í leiklistinni. Leikarar þyrftu fyrst að kunna textann til fulls áður en þeir gætu einbeitt sér að túlkun persónunnar og samskiptum við aðra leikara á sviðinu.
Þrátt fyrir að leiðir þeirra hafi legið í ólíkar áttir á listasviðinu sögðu þeir skákina hafa fylgt sér allt frá barnæsku og veitt sér bæði ánægju og mikilvæga þjálfun sem nýst hafi langt út fyrir taflborðið.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.