Arnþrúður Karlsdóttir ræddi við Kristinn Sigurjónsson, rafmagns- og efnaverkfræðing í síðdegisútvarpinu í dag, um stöðu tæknimenntunar og afleiðingar þess sem hann telur langvarandi skort á verk- og tæknimenntuðu fólki. Kristinn segir afleiðingarnar meðal annars birtast í byggingargöllum og vandamálum við mannvirki og óttast að það geti tekið 15 til 20 ár að byggja tæknimenntunina upp að nýju. Hlusta má á þáttinn í spilaranum hér að neðan.
Verkþekkingin hefur horfið úr stjórnkerfinu
Kristinn sagði tækninám hafa setið mikið á hakanum og skortur væri orðinn á fólki sem hefði bæði fræðilega tækniþekkingu og verklega reynslu. Hann nefndi fólk sem hefði unnið við byggingar, vegagerð, malbikun eða garðyrkju, farið síðan í iðnnám á borð við rafvirkjun eða trésmíði og þaðan áfram í tæknifræði.
Slíkt fólk væri að hans sögn erfitt að finna í stjórnkerfinu í dag. Þekkingin sem fæst með því að vinna með höndunum og kynnast íslenskum aðstæðum skipti hins vegar miklu þegar teknar væru ákvarðanir um mannvirki og framkvæmdir.
Orkuveituhúsið og Brákarborg dæmi um afleiðingarnar
Kristinn nefndi Orkuveituhúsið sem eitt þekktasta dæmið um byggingargalla og rifjaði upp að parket hefði verið lagt á blauta steypu. Hann taldi slíkt geta gerst þegar of fáir sem þekktu til verklegra þátta væru að fylgjast með framkvæmdum.
Hann nefndi einnig Brákarborg á Kleppsvegi, þar sem þykkt jarðvegslag hefði verið sett á þak og síðar komið í ljós vandamál með burðarþolið. Að hans mati væru slík dæmi merki um að tæknileg þekking og verkvit hefðu ekki nægilegt vægi.
Kristinn nefndi nýjan Landspítala sem annað verkefni sem gæti kallað á spurningar. Hann sagðist hafa lesið gagnrýni á framkvæmdirnar og vakti sérstaklega athygli á því að bráðasjúkrahúsið væri ekki með þyrlupall.
Mygla og íslenskar aðstæður
Arnþrúður spurði einnig hvers vegna mygluvandamál virtust koma aftur og aftur upp í húsum og stofnunum, jafnvel eftir viðgerðir.
Kristinn tengdi það einnig við skort á tæknimenntun og þekkingu á íslenskum aðstæðum. Fólk þyrfti að kunna grunnfræðin en jafnframt hafa reynslu af því hvernig byggingar, þök, lagnir og hitakerfi hegða sér hér á landi.
Hann nefndi sem dæmi ryð í ofnum í Keflavík og sagði þar þurfa að skilja efnafræðina í hitaveituvatninu. Hann benti einnig á járnklæðningu á Eldheimarsafninu í Vestmannaeyjum og sagði alla með lágmarks tæknikunnáttu vita að ekki væri hægt að festa járnplötur við álprófíla án sérstaks frágangs.
Tekur allt að 15 til 20 ár að byggja upp þekkinguna að nýju
Kristinn sagði vandann eiga rætur í menntakerfinu. Nemendur sem væru sterkir í raungreinum ættu eftir framhaldsskóla oft val um verkfræði, tæknifræði eða kennaranám og veldu frekar tæknigreinar en kennslu. Fyrir vikið væri að hans mati orðið of lítið af kennurum sem hefðu sterka köllun og þekkingu á raungreinum.
Hann óttast að það taki 15 til 20 ár að vinna sig upp úr stöðunni. Byrja þurfi á breytingum í kennaramenntun og vinna síðan markvisst í gegnum allt menntakerfið.
Kristinn varaði jafnframt við því að treysta eingöngu á erlent vinnuafl til að fylla þekkingargatið. Erlent fagfólk gæti dvalið hér í nokkur ár en það tæki tíma að öðlast reynslu af séríslenskum aðstæðum, svo sem láréttri rigningu, hitaveitukerfum og tæringu.
Hlusta má á ítarlegri umfjöllun í spilaranum hér að neðan.